Filed Wander A Day!

Last year, I purchased the FILED Doodle Planner. Kaya ngayon, sana swertihin na makakumpleto at makakuha ng isa pang libreng ganitong klaseng ka-cool na planner. Tumpak, my soul mate planner, ang planner para sa mahilig maguri-guri, magkulay ng kung-anu-ano... sa mga sabik sa drawing dahil kulang na kulang ang mga araw at energy.

CLICK HERE FOR MY DEVIANT GALLERY OF WANDERADAY

Jumper

Isang talon na walang pinanggalingan
Talbog ng oras mula ngayon
At may taong naghihintay
puso rin ay nakakahon
Nakamaskara ang ligaya
Nakasaplot ng natural
Ang liligtas sa kanyang inip
Natapakan rin ng brutal

Isang talon, ilang hagalpak
Sinukbitan na ng pakpak
Mababaw lang pero lulundag
sasabay sa kanyang paglagpak

posted from Bloggeroid

Prinsesang Nakaupo sa Tasa ng Barakong Kape

Isang Prinsesa, nakaupo sa Tasa

Tasa ng Barako at Purong Kape

Nakababad, nakain-in, walang ibang pinapansin

Kundi ang papel at ang pluma

Lumalangoy, Sumisisid

Anong mundong nasa ilalim?

Anong sarap ng maligo, at sa mundo maging huli

Walang ibang naghahanap kundi siya...

Nakaupo sa tasa

Langhap ang aroma

ng Barako, Puro at Wagas na kape

Babasaging Oras

Isa itong malaking bugtong

na pinako sa kalawakan

Kung bakit di maihinto

ang mga buhangin sa orasan

Hindi mahihinto ang mga kamay

Ang bumagsak na'y di tataas

Gaya ng paglubog ng araw

Walang gabi na walang bukas

Hindi babagal ang mga tapsak

Kahit anong kaunti ng ulan

Hindi babalik ang mga bituin

kung kalagitnaan pa ng tanghalian

Isa itong malaking bugtong

na tanong pa rin sa kalawakan

Anong ititigil ng oras?

Anong ibabagal ng kaligayahan?

Prinsesa sa Tore

Masyado na akong huli sa isa sa pinakamatinding pinagdaanan ko sa buhay ko. Matagal, nakakainip, masakit at malayong talon sa kabilang ibayo. Lahat ng ito, gaya ng sabi ng mundo, parte ng buhay. Lahat ng ito, mas sulit pa sa libre, mas sulit pa sa sarap ng simpleng ligaya. Lahat ng ito, may ibig sabihin.

Ipagpapaliban ko ang lahat pagkatapos ng laban.

-Prinsesa sa Tore

Ang Diwatang Magkapatid at ang Perlas na Kwintas

Malalakas at mababagsik ang mga anak ni Inang Kalikasan. Alam ito ng lahat. May mga diwata ng kagubatan, diwata ng bundok, diwata ng mga ilog at talon... ngunit ang pinakamalalakas ay ang diwata ng karagatan. Bukod sa kanilang angking kagandahan, kinakatakutan sila ng lahat ng mga diwata, engkanto at lahat ng mga nilalang.

Subalit, bihira lamang sila nakikita. Ang sabi ng kanilang Ina, masyado silang malakas para lumabas at makihalubilo sa ibang nilalang. Masyado silang mapanganib para pakalwan sa kanilang kulungan sa pinakamadilim na ulap sa langit. 

"Hindi ko to ginusto! Isa akong diwata, hindi ako dapat nakakulong Inay!"

"Ako rin Ina, mas makakatulong kami sa aming mga pinanghahawakang teritoryo kung papalabasin niyo ako dito!"

"Pambihira kayo mga anak. Ngunit dapat niyong tandaan. Lahat ng diwata ng karagatan ay dapat lamang sa mga ulap. Lalo na kayong dalawa. Lalong-lalo ka na...", turo niya sa isa. "Alam mong bubuntot at bubuntot sayo ang kapatid mo kahit saan ka pa magpunta. Gusto mo bang manganib rin ang buhay niya?"

Umiling ito. Sa takot at respeto nila sa kanilang ina, nagpasya na munang tumahimik ang magkapatid. 

"Ano kaya ang itsura ng mundo sa labas nito, Ate?"

Napangiti si Ate. Sa isip niya sumasabog ang lahat ng kagandahang maluha-luha siya sa paglalarawan. 

"Narinig ko lamang ang mga kwento.", akbay niya sa kanyang nakababatang kapatid. "Pero may mga diwata ng karagatang nakakalabas ng ulap at nakakabalik pa rin dala ang kanilang napakawagas na karanasan. Nagsasabi sila ng tungkol sa mga magagandang tanawin, mga tuktok ng bundok na kay gandang sinagan ng araw... mga makukulay na kapatagan ng mga bulaklak... at mga ilog na sobrang bughaw ngunit tanaw pa rin ang lalim..."