Ang Mga Hindi Totoong Kwento sa Bahay na Bato

“Lola Benyang! Lola Benyang! Dali, ikwento niyo po ulit yung kinuwento niyo sa akin kahapon!”, nagmamadaling lumapit si Audrey sa matanda. Nakaupo sa tumba-tumba, at nakatanaw sa bintanang kapis. Bahagyang nagising sa muntikan na namang mapaidlip sa katanghalian ng alas-dos.

“Andito po si Tam, dali na po ‘la!”, mano silang dalawa.

“Ha?”, napapaatras pa ang boses ni Lola Benyang. “Sino ga ireng Tam?”

“Si Tam po! Anak ng manugang niyong si Mae. Apo niyo po… Pinsan ko po ‘La.”, paliwanag naman ni Audrey. Nakangiti pa rin sa matanda. “Ako po ba kilala niyo?”

“Ah… eh…” Napakamot pa sa ulo. Sabay taas ng salamin sa rurok ng ilong, at lumiwanag ang mukha ni Audrey sa kanya. “Hindi ga ika’y anak ni Reynaldo? Aba’y hindi kita malilimuta’t ika’y napakakulit na bata… Ika’y laging nakakatikim sa itay mo, hindi ga? Tanda ko pa noong ika’y muntikan ng magdagasa sa bisikleta! Inangkupow namang RUDEH! Ano nga gang pangalan mo…”

“Eh.. Audrey po ‘La… ako nga po yung mga yun…”, utas naman si Tam sa kakapigil ng tawa.

“Ay ayun. Pasensya na apo… Pag sadyang nalipas ang panaho’y kumukupas na ang mga alaala… lalo na ang mga pangalan… ngunit ang mga kwento’y napakaliwanag pa rin para sa akin…”

“Ayan na.. ayan na…”, siko ni Audrey kay Tam. Naupo sila sa makintab na kahoy na sahig. Mukhang bagong bunot pa at napahiga pa si Tam sa lamig nito. Yapos ang unang hinablot mula sa malayong sopa… at higop ang RC sa plastic na may straw, nadala sa nakalipas ang dalawang bata.

Ang Manunulat ng Panaginip

            Bata pa raw siya, ang sabi ng namumuno sa sulatan ng Panaginip sa loob ng korporasyon ng Utak. Kailangan pa raw niyang tumanda at magkaroon ng sapat na kaalaman sa pagsusulat ng panaginip.

Dismayado siyang umuwi. Bagamat masyadong natagalan papunta sa Hinliliit. Naipit siya sa trapik sa may bandang Lalamunan kaya’t kinailangan pa niyang maghintay ng matagal. Doon siya naninirahan sa pang-apat na dulong capillary sa purok ng Hinliliit. At bata pa lamang siya’y ginusto na niyang makapagtrabaho sa utak, maging manunulat ng panaginip para sa kanilang Tao.

“Kamusta ang interview mo, Eritch?”, ang tanong ng kanyang inay na si Ehra. Marahan siyang umakap sa kanyang anak bagamat pagod rin ito sa paglilibot sa buong katawan ng buong araw.

“Hindi pa raw po ako nasa tamang edad, Inay”

“Yan rin ang sabi ko sa’yo”, ang payo ng kanyang Inay . “Magpahinga ka na Eritch, matutulog na ang ating tao at marahil ito na lang ang oras para makapagpahinga tayo.” 

“Opo Inay”

Lumipas ang isang minuto at nakatulog ng mabilis si Inay Ehra. At gaya ng kanyang plano, ay tumakas muli siya niyong gabi. Wala ng trapik sa lalamunan. ALam niyang bukas ang Korporasyon ng Utak kahit tulog na ang tao. At ngayon, ang naka-on duty na ay ng mga manunulat ng panaginip.

Maliit siya, kaya’t madali siyang nakapuslit sa gate ng mga nakasaradong mata. Doon pa lang napangiti na siya sa umiilaw na Utak sa kanyang harapan. Na sa tuwing pumupunta siya dito ay para bang bago pa rin ang lahat.

Kailangan kong makapasok muli sa Utak. Kailangan kong maging isang manunulat ng Panaginip.

Sumabay siya sa sandamakmak na taong dumumog sa pintuan ng Utak. At nakalusot siya muling makapasok. Alam na niya ang kanyang pupuntahan. Sa mga silid na tinuturuan ang mga baguhan sa pagsusulat ng panaginip.

Dumungaw siya sa maliit na bintana ng pintuan, At naroon ang isang malaking classroom na punung-puno ng maraming mag-aaral na nagmula sa iba’t-ibang bahagi ng katawan. Pumuslit siya, dahil alam niyang hindi naman siya mapapansin sa dami ng naroroon na mga estudyante.

“Magandang gabi, mga manunulat”, ang bati ng punong mahistrado. Ang isa raw sa pinakamagagaling na manunulat ng Panaginip sa katawang ito, si Professor Noctrino Emiso o mas kilala bilang Sir Noem. “Bagamat kayo’y mga baguhan, ay napagdesisyunan ng ating Emperor Neuro na maaaring na sa inyo ang mga bagong ideya para sa mga panaginip ng ating tao. Pero gusto ko ring maitanong, kilala niyo ba kung sino ang ating tao?”

“Siya si Serica Noble.”, ang sagot ng isa sa mga estudyante.

“At ano pa?”, tanong ni Sir Noem.

“Labing siyam na taong gulang at nag-aaral ng Arkitektura”

“Bigyan niyo ko ng mas detalyadong description tungkol sa kanya”

Tumaas ang isang kamay. “Pinanganak siya noong brownout taong 1993, buwan ng Enero, ika-5. Sa lalawigan ng Batangas.”

“Magaling pero kulang pa… May hinahanap akong tamang sagot”

“Magaling rin po siyang magpiano, tsaka mahilig ring magsulat”

“Yes, tama, more.. more…”

Nagpipigil siyang tumaas ang kamay. Pero alam niyang marami siyang alam tungkol sa kanyang tao. Marami siyang gustong ishare sa buong klase. Pero natatakot siya dahil hindi siya talaga kasama sa mga ito. Pumuslit lang siya. At kung mahuli siya, patay siya. Baka bukas ng umaga, isama siya sa mga itutulak ng kape papalabas ng kanyang tao.

Nakalipas ang ilang mga sagot pero hindi pa rin nahuhuli ng mga estudyante ang gustong sagot ni Sir Noem. Poknat! Bahala na!

Tumaas siya ng kamay.

“IKAW SA LIKOD!”

“At ikaw si?”     

                      

                                          

“Eritch po”

“Eritch, anong alam mo tungkol sa ating tao?”

“Takot po siya sa palaka. Hirap po siyang makatulog pag hindi niya naririnig yung ugong ng electric fan. May unan po siyang laging inaakap pero ngayo’y madalas na niya itong naiiwan kasi umuuwi siya lagi ng Batangas kapag Linggo. Mayroon po siyang singsing na hindi tinatanggal…

Napapatango si Sir Noem. At ipinagpatuloy niya.

“At dati, nalaglag po ito at isinuot po si kanya dati ni ano…

SHHHHHHH!!!!, ang sigaw ng buong klase. Alam niyang isa itong pangalang hinding-hinding pwedeng banggitin sa buong Utak.

“Matanong ko lang po, bakit po hindi pwede banggitin ang pangalang iyon sa Korporasyon ng Utak?”

“Hindi mo ba alam Eritch?”, nakangiti si Sir Noem.

“Alam ko po….”

“At bakit?”

“Dahil nasa Puso Incorporated na po siya ng ganitong oras. Masyado po kasing nagjajam ang system kapag buong araw siyang nasa Korporasyon ng Utak kaya’t nasa pangagalaga na po ang pangalang iyon ng Puso Inc ngayon.”

Naantig ang puso ng buong klase. “O, alam mo na pala e. Matanong ko lang, Eritch, taga-saan ka at bakit parang ngayon lang kita nakita dito sa bulwagang ito?”

Nangangatal siya at hindi siya mapakali. Ilang minuto rin bago makasagot si Eritch.

“Hindi po ako taga-dito”, napatungo siya. “Patawad po, pero ako’y di hamak na taga kalingkingan lamang. Gusto ko pong maging isang manunulat ng panaginip. Ngunit ang sabi po nila ay masyado pa akong bata”

Nawala ang ngiti kay Sir Noem. Maging ito ay hindi malaman ang gagawin.

“Sir Noem! Patawad po! Kung mamarapatin niyo po’y aalis na rin po ako ngayon!”

“Sir Noem! Paalisin niyo na yan! Ano bang alam ng isang taga Kalingkingan sa pagiging manunulat ng panaginip!”, nagmataray ang isang nasa harapan. Si Cornea, taga Eye City. Maganda, matalino ngunit sinasabi namang “Malabo kausap”

“Wag ka ngang maingay Cornea! Parang siya nga yung may pinakamaraming nasabi sa ating lahat e!”, ang depensa ni Audie, mula sa Villa Ear. Isang malaking lalaki sa tabi niya.

“Tawagin ang Security System!” , sigaw ni Cornea. “Bakit may ganyang dugo dito sa loob ng Utak? Particularly from down there! Hindi ba niya alam na pang matured cells lang ang maaaring makapagsulat ng panaginip para kay Serica?”

“You can stop now Cornea.”, nagagalit na si Sir Noem sa kanya. “If I’m not mistaken, down there is where Serica’s greatest asset is, Yung mga kamay niya! So don’t misjudge them ng kaartihan mo!”

Nananahimik si Eritch habang pinapanood niyang dinedepensahan siya ni Sir Noem.

“Eritch. Bumaba ka dito!”, utos ni Sir Noem.

“Cornea, if I’m not mistaken ulit, nasa -225 ka na sa standing mo. At pag di pa nadala yang kaartihan mo, lalong lalabo ang mata ni Serica. At kung mangyayari yon, irereport ko na kay Emperor Neuro na isama ka na sa mga inilalabas ng kape tuwing umaga.”

Napatungo si Cornea.

“Eritch. Mas marami kang alam sa lahat ng mga nandito. I don’t know why pero sigurado akong makakatulong ka sa pagbabago ng panaginip ni Serica.”

“Salamat po Sir Noem.”

“Ano bang alam mong maibabahagi mo sa buong klase.”

Nakatingin sa kanya ang lahat. Unang beses niyang maranasang nasa harap ng ganitong karaming cells. Mula Blood Cells, Brain Cells hanggang sa mga Skin Cells. “First Introduce yourself”

“Ako po si…

“In English!”, hiling ni Sir Noem. “Alam nating kailangang ipractice ni Serica ang pagsasalita niya sa Ingles lalo na ngayong mag-tiThesis na siya!”

Bahagyang nagtawanan ang buong klase.

“My name is Erythrocytes 31002 from the 4^th Avenue Capillary, Pinky Finger, Right Hand of Ms. Serica Noble”

“What can you share to the Class about our human?”

“She’s… ahm….”, natigilan siyang mag-English. Alam niyang kahinaan rin niya itong magsalita sa harap ng ganitong karaming manonood. Natagalan ang lahat. At maging siya’y hindi na niya alam ang gagawin. Namumuti na siya.

“Okay Ms. Eritch, mag-Tagalog ka na. Ayoko naming maging White Blood Cell ka sa kaputlaan mo”, sandaling biro ni Sir Noem. “Ito na lang, kung papasulatin kita ng panaginip para kay Serica ngayong gabi, ano ito?”

Buntong hininga.

“Sa tingin ko po kasi, ay nahihirapan na siyang makatulog ngayon sa tuwing iniisip niya yung sinusulat niyang libro sa Ataleya. Nahihirapan rin siyang makatulog sa tuwing iniisip niya yung plano niya sa Thesis. Kaya’t ang gusto ko sana ay maiba naman ngayon. Gusto kong makilala niya tayo dito sa loob ng kanyang katawan…”

Napapatango ang kanyang mga kaklase at maging si Sir Noem ay natigil sa pagkabilib sa ideya ni Eritch.

“Naniniwala akong kung makikilala niya ang mga nagtutulong-tulong dito sa loob niya, ay mabibigyang halaga niya ang kanyang buong pagkatao. Ang sabi nila, iba pa rin talaga ang kapangyarihan ng kaluluwa kaysa sa ating mga Pisikal lamang niyang aspeto. Naniniwala akong bawat isa sa atin ang nagbubuo rin sa kanyang kaluluwa.”

"Alam kong isang di hamak lang akong bihirang magamit sa kalingkingan. Di kagaya ni Cornea, at di kagaya ni Audie. Pero sa tingin ko lang po, ay gugustuhin ni Serica yung magbibigay ng matinding metaporya ng kanyang buhay. Yun bang tipong alam niyang hindi siya ang pinakamaliit na nilalang sa buong mundo. Nandito pa tayo, at kaya natin siyang bigyan ng inspirasyon... kahit na mga dugo at lamang loob lamang tayo"

"Isa sa mga pangarap ko sa buhay, kahit na alam kong hindi naman ako magtatagal sa pagkatao ni Serica ay makapagsulat ng marami niyang panaginip. At balang araw maiipon niya ang mga panaginip ito.. at bubuing mga kwento, mga tula at mga nobela. At alam kong magiging masaya siya sa mga iyon"

Natameme ang lahat. Hanggang sa nakita niyang naroroon na si Emperor Neuro sa likod ng klase at nakikinig sa kanya.

“Sumama ka sa akin Eritch mula sa Kalingkingan. Sa iyo ko ipapasulat ang bagong panaginip ni Serica Noble”

Nang gabing iyon, isinulat ni Eritch ang panaginip ni Serica Noble. Ang tungkol sa mga cells sa loob ng kanyang katawan na nagtutulong-tulong para sa kanyang panaginip. Bagamat ng kinaumagaha’y nakalimutan ito agad ni Serica, alam ni Eritch na balang araw ay naroroon siya sa kalingkingan ni Serica habang isinusulat niya ang kwentong naaalala niya mula sa kanyang minsang nakalimutang panaginip.

WAKAS. 

MGA TAUHAN

• Eritch - Eryhthrocytes (Scientific name ng Red Blood Cells)
• Nanay Ehra 
• Sir Noem - Noctrino Emiso (Nocturnal Emission) (Scientific Term for Dreams)
• Emperor Neuro - Neurons (Brain Cells)
• Cornea - transparent front part of the eye that covers the iris, pupil, and anterior chamber
• Audie - from the word "Auditory", the Ears. :)

Ang Kwento ng Nagsusulat sa Jeep

Biglaang may pumasok sa isip niya. Pagkasiksik sa kanya ng katabi niyang kalahati na lang ng pisngi ang nakasuksok sa mahabang upuan. Ni hindi siya makadukot ng barya. At ni hindi siya makapagmura sa kabilang katabi naman niyang may putok. Ang lakas pa man din ng loob nitong humawak sa bakal, para maisingaw pa ang pinakamalakas niyang kapangyarihan sa buong jeep. Puro dismayado ang mukha ng dalawampung nagsisiksikan sa jeep. At di hamak na ring ngalay ang driver sa kakaabot ng pera. Huling byahe na ng driver. Alam niyang siya at ang lahat ng nakasakay sa likod niya ay uwing-uwi na.

Nakasubsob siya para mabawasan kahit papaano, ang nahihithit niya sa kanyang katabi. Di siya makapaniwalang ngayon pa niya naisipan ang isang kwento. Nangangati siyang kumuha ng ballpen at papel sa loob ng kanyang bag. Pero wala pa ring bumababa sa jeep. Gusto na niyang isulat bago pa mahuli ang lahat nang dahil sa nahihithit niya sa katabi.

"Ma, para po!", sigaw ng barkada sa pinakalikod. Tatlo ang bumaba. Dalawa sa hilera nila, isa sa kabila. Gustuhin man niyang magpalipat ay hindi pa rin ganoon kaalwan ang simoy ng hangin. Mabilis na ang byahe. Inisip na lang niyang pagod na pagod lang ang katabi niyang may super powers. Para rin ito sa pamilya niyang iniintay na siya sa bahay nila ngayong gabi. Hinihintay siya, para makapagmano, para maikwento ang mga nangyari sa iskwela, para tikman ang bagong resiping natutunan ng kanyang asawa, at para na rin makapaligo ng maalwan at tuluyang mawalan ng sumpa.

Bumaba na ulit ang marami sa crossing. Hay! Ang Simoy ng Hangin ng Maynila kapag gabi! Tatlong dipa na ang layo niya. Nakadukot na rin siya ng ballpen at papel. At agad sinara, kinandado ang padlock ng kanyang backpack. At isiniksik ang sarili sa pinakadulo. Nagmukmok sa kanyang kakaibang naisip: Isang kwento tungkol sa mga nakikita niya sa kanyang byahe pauwi.

Napapaisip pa siya kung gagawin ba niyang love story, aksyon ba, drama o katatakutan. Pero bahala na, ang sabi niya. Gusto niyang magulat ang sarili niya sa kakahinatnan ng kung anumang makikita niya sa daan. Isinulat niya:

Isang araw, habang pauwi sa kanilang hasyenda si Escoda (Street ng Sakayan ng Jeep) Cruz, nakaamoy siya (yung katabi niya) ng hindi pangkaraniwang amoy. Hindi niya paliwanag kung mabaho ba ito o mabango. Pero ang amoy na ito'y sapat na, para mabagabag siya. Tanghaling tapat sa Barrio Faura at nag-uuwian sa kanilang mga bahay-bahay ang mga manggagawa para magsiesta. Itinanong ni Escoda ang kanyang mga kasambahay kung ano itong nangangamoy sa kanilang hacienda.

“Hindi rin po namin alam”, ang magalang na sabi ng hardinero niyang si Pedro. “Itinanong ko rin po sa kapatid kong si Gil, Señorita Escoda, pero hindi rin niya maipaliwanag kung saan galing ang amoy na ito.”

Pansamantala siyang natigilan dahil sa kalabuan ng kanyang nalilikhang kwento. May sumakay na dalawang tinedyer alalay ang kanilang Lolo. Ting! Tumunog ang kanyang bumbilya.

“Anong bumabagabag sa iyo, Escoda?”, nabahala siya ng kanyang Lolo.

“Lolo Quirino!”, nagmano siya. “Nababagabag lamang po ako sa kakaibang amoy na napansin ko pag-uwi ko nitong tanghali”

“Ah, iyon ba?”, napasinghot ang matanda. “Wag mong alalahanin Escoda, magpahinga ka na nang makabalik sa bukid mamayang dapithapon.”

Tumabi sa kanya ang isang estudyante ng Nursing. May makapal na librong di hamak na nakakangalay kalungin sa haba ng byaheng ito. Nagbabasa pa siya ng makapal na handouts at binabasa ng malakas ang bawat salita. Nawala siya sa momentum at napamura sa loob-loob.

“Osige po,’ Lo”, ang sabi ni Escoda. “Kamusta na po pala kayo? Nakasalubong ko ang nars na sumusuri sa inyo. May nasabi na po ba siya sa kung ano ba talagang sakit niyo? Mataas pa rin po ba ang BP niyo?”

“Sa kasamaang palad ay Oo, Opo”, napaakap si Escoda sa kanyang lolo. “Pero wag mo na akong alalahanin. Malakas pa ang lolo mo...” Alam niyang malubha na nga ang kalagayan nito pero ni hindi pa rin nito inaamin sa kanila ang tunay niyang kalagayan.

“Psst! Psst!, te pahinging barya!”, kinukulbit ng isang bata ang katapat niyang Ale na inaantok na. Pero eto’t gabing-gabi na ay may nangungulit pang nanlilimos.

“Ay BWAKANANG HAYUP KA! WALA AKONG BARYA!”, ang sigaw ng masungit na Ale. Natakot ako sa mapangursunada niyang tingin sa lahat ng mga natitirang pasahero. Nagising ang lahat ng inaantok sa buong jeep.

Dumating na ang paglamig ng tanghali. Nagising na ang lahat ng mga nagsisiesta at naisipan ni rin ni Escodang bumalik sa bukid. Doon sa lugar na tanaw niya ang lahat. Sa kanyang paboritong lugar sa kanilang buong lupain. Sa mataas ng burol na may isang maliit na puno ng Sampaloc. At doon siya nakahiga, nakitingin sa abot tanaw, at naghihintay.

“Mainit pa, pero nandito ka na”, ang sabi ng malambing na boses.

“Gil!”, inakap niya ang kanyang lihim na kasintahan. Nagkaroon ng napakasaglit na katigilan. (MINI STOP) “Masyado lang akong nasabik sa’yo.”

“Hanggang kailan natin ito malilihim, Escoda?”

“Hindi ko alam Gil, nagiging mahirap na rin sa akin ang makitungo sa kapatid mong si Pedro”, napatungo si Escoda. “Nakausap ko siya kanina tungkol sa kakaibang amoy sa hacienda”

“Napansin ko rin ito, pero hindi ko rin alam kung ano ito. Hinahanap ko rin kung saan galing ang kakaibang amoy na ito. Natanong mo ba kay Don Quirino?”

“Oo, pero ang sabi niya’y wag ko raw ito ikabahala...”

“kung gayon ay wag mo na ngang ikabahala. Alam kong mahal na mahal ka ng lolo mo at hindi siya magsisinungaling sayo. Wag mo ng ikabahala. Marahil isa lamang itong nabulok na kung anuman...”

“Sana nga. Samantalahin na lamang natin itong saglit nating oras.”

Naging payapa ang marahang pagsandig ni Escoda sa balikat ni Gil. Sabay nilang tanaw ang buong lupain ng mga Cruz sa burol. Ngunit di nila aakalain ang isang malagong na sigaw sa likod nila!

“Magbabayad kang Hudas ka!”(signboard sa harap ng jeep), ang sigaw ni Vito. Nahablot agad sa leeg si Gil.

“Magpapaliwanag ako Senorito Vito Cruz!”, hindi makadepensa si Gil.

“Kuya! Bitawan mo si Gil! Ako ang magpapaliwanag!”

“Walangya kang malandi Escoda!”, sinampal ito ng kanyang kuya. “Totoo nga ang sinabi ni Miranda (Plaza Miranda)! Nakikipagrelasyon ka sa isang hampas lupang ito! Alam mong ipapakasal ka ni Lolo Quirino kay Lacson!”

“Pero hindi ko mahal si Lacson, kuya!”, pagmamakaawa ni Escoda. “Parang awa mo na, bitawan mo siya!”

Binagsak ni Vito ang kasintahan ng kanyang nakababatang kapatid. At bahagya itong gumulong sa burol nang mapigilan ni Escoda.

Napaisip siya. Parang nagiging corny na at jologs ang kanyang kwento na parang drama sa hapon. Naisipan rin sa wakas ni Manong Driver na magpatugtog ng kanyang malakas na stereo para magising ang buong jeep. Baka nga naman may makalampas kung makatulog ang mga pasahero niya.

“I’m your biggest fan, I’ll follow you until you love me.. Papa.. Paparazzi!” Tangina. Anong kwento naman ang maiisip niya sa kawalangyaang kantang to? Napakunot siya ng noo, napasubsob sa bag gaya ng katabi niyang Nursing na hindi na lalo makakapag-aral. Pucha.

“Para po!”, sigaw ni ate Nursing. Pero parang nasa kabilang dimension ang pandinig ni Manong Driver! “PARA PO!”, wala pa rin ate, strike 2 na, di pa tumitigil. “PARA PO!!!”, wala pa rin.

“BWAKANANG! PARA RAW!!!”, sigaw ni Ale sa tapat ko. Kanina pa siya nag-iinit. Pumreno na sa wakas si Manong. Bahagya siyang napaisod sa unahan at bumaba na rin sa wakas si Ate Nursing.

“Tumakbo ka na Escoda! Isama mo yang hampas lupa mong kalaguyo dahil mas gugustuhin ko pang hindi ka makita kahit kailan, kung kasama mo lang yang BWAKANANG Gil na yan!”, alam niyang kalahating nagsisinungaling ang kuya niya. Alam niyang mahal siya nito. Pero hindi niya lang maintindihan ang pag-init ng dugo niya kay Gil.

“Bakit ba Kuya? Anong nagawa sayo ni Gil?”

“Ninakaw niya ang Ginto kong Leon!(Leon Guinto)”,dumukot na ng baril si Vito. Nakatutok sa noo ni Gil.

“Anong meron sa gintong leon Kuya? Ano ito Gil?”, pagtataka ng dalaga.

“Pamana ito ni Inay sa akin Escoda! Galing pa ito sa España!”

Agad naagaw ni Gil ang baril kay Vito at inupakan na rin ito! Nataranta na si Escoda. Hindi niya alam kung paano pipigilan ang kanyang nakakatandang kapatid at ang kanyang kasintahan.

Napapunta kay Escoda ang baril at dinampot niya ito.

“IABOT MO SA AKIN ANG BARIL ESCODA! MAKINIG KA SA KUYA MO! MAKIKIABOT LANG!”, pero hindi niya ito binato.

Papalampas na sila ng crossing nang pumreno si Manong Driver ng malakas. Mabilis na dumaan sa harap nila ang isang kotseng humabol sa red light. “TANGINA! NAKITA MO NANG KULAY PULA!!!”, nag-iinit na si Manong Driver.

Dumating sa puntong wala ng makabangon sa kanilang dalawa. At hinabol sila ni Escoda. “Kuya, ano ba? Tigilan niyo na, bago pa kayo tuluyang makapagduguan!”

Pero hindi inakala ni Escoda. “Tangina!”, ang sigaw ni Vito! “Nakita mo ng kulay pula!” Duguan ang mukha ni Vito. At gayun rin ang mukha at buong katawan ni Gil.

Napatigil siya saglit sa ka-swak-an ng hirit niya. Natawa siya. Genius. Wahahaha. Napatingin sa kanya ang Aleng mainit ang ulo at agad siyang napatungo ulit sa kanyang obra maestra.

“Hindi ako makapaniwalang ang lahat ng ito ay dahil sa isang leong ginto lamang!”

“Hindi mo ako naiintindihan Escoda! Ang leong iyon ang makakapagligtas kay Lolo Quirino!”

“Bakit?”

“Malubhang-malubha ang sakit niya Escoda. At nalulugi na ang buong hasyenda! Hindi mo to alam dahil wala kang inatupag kundi makapaglandian sa gagong to! Ito na lang ang huling pag-asa nating mailigtas si Lolo! At itong hudas na to, ninakaw pa sa akin!”

“Totoo ba ito Gil?”

“Escoda...”, hindi makapaniwala si Gil na pag-aalinlanganan siya ng kanyang mahal. “Pinagdududahan mo ako?”

“Hindi, mahal ko. Gusto ko lang malaman ang maipagtatanggol mo sa sarili mo!”

Dismayado si Gil. “Hindi ka nagtitiwala sa akin?! Minahal mo kong hinding-hindi nagsisinungaling sayo Escoda! Minahal kita hindi dahil sa malaki niyong lupain at yaman niyo! At alam mong bukal sa iyong pusong hinding-hindi ako magnanakaw mula sa inyo.”

Natahimik si Escoda.

“Escoda, ang magmahal ng tulad mo ay hindi kasing dali ng barya sa umaga. (Signboard ulit sa jeep) Pero minahal pa rin kita, kahit ganito kahirap. Maniwala ka sa akin. Mahal na mahal kita at alam mong mahal mo ako”

Natatawa siya sa kakornihan ng mga naiisip niyang banat. Pero tinuloy pa rin niya ang kwento. Lumampas sila sa isang sign na kulay pink na may nakalagay na. Bawal tumawid, may namatay na dito. Aha! Nanggigil ulit siya sa kanyang ballpen at papel. Na unti-unti na ring nagugusot.

“Walangya ka Gil! Tama ng kagaguhan! Wag mong isiping di ako magdadalawang isip na  paputukin itong baril ko.”,napulot niya ulit ang binitawan ni Escoda. “ Alalahanin mong namatay na dito!”

“Oo, Senorito Vito.”, napatungo si Gil.

“Dito? May namatay? Anong nangyari? Bakit?”, naguguluhan na si Escoda habang di pa rin maisipan kung sino ang paniniwalaan.

“Sa tabi mo lang...”, ang turo ni Gil sa paanan ni Escoda.

“Marahil hindi mo alam Escoda, kung bakit ito ang paborito ni Gil na puntahan dito sa Hacienda.”, nakatingin si Vito kay Gil at nakatungo naman ang binata.

“Gil?! Bakit?”, napahawak si Escoda sa kamay ng kanyang mahal. “May hindi ka ba nasabi sa akin?”

“Ang anak ko...”, ang bulong niya. “Dito siya nakalibing”

Syet, sobrang drama. Sobrang gulo! Ano ng koneksyon ng kakaibang amoy, sa hardinerong si Pedro at ang kapatid nitong si Gil at ang secret lover nitong si Escoda na kapatid ni Vito na apo pareho ng mayaman na may-ari ng Hacienda sa Barrio Faura.

Pansamantala siyang na-writers block. Ang balak niya lamang ay isang maikling kwento. Pero heto’t malapit na siyang bumaba at malayo pa sa katapusan ang kanyang kwento. Umuusbong na ang gigil niyang tapusin ito. Pero walang nangyayari sa jeep. Wala ng naghihimutok na mga pasahero at wala ng soundtrip na kagagahan. Patay na ang gabi at magaan na ang hawak niya ulit sa kanyang ballpen. Wala na siyang inspirasyon.

“Ma, sa tabi lang po.”, ang mahinahon ng para ng mainiting Ale sa tapat niya. Pagod na rin ito kagaya niya. Alas onse na ng gabi at siya na lang ang nasa jeep. Dalawang krosing pa ang dadaanan niya. At napansin siya ng driver na nag-iisa na lamang. Sa sulok ng kadulu-duluhan ng mahabang upuan. Isang anino na lang.

“Ah, Miss, eto na pong bayad niyo o, lipat ka na lang. Pasensya na... Babalik na ko e...”

Agad niyang binawi ang bayad niya at agad lumipat sa kabilang jeep na may kaunti na ring sakay. Bitbit niya ang bag, at ang ballpen at papel, at ang hindi matapos na kwento. Sabay abot ng bayad. “Kuya, sa Bayan lang po.”

Napatabi siya sa isang estudyanteng ring binata, hawak ang cellphone na touch screen at nakasubsob sa palad ang noo. Mukhang pagod, mukhang tulog at mukhang magaan na ang hawak sa kanyang cellphone. Umilaw ito at lumabas ang bagong dating na message. Hindi man niya intensyong makichismis pero makaagaw pansin talaga ang ilaw nito. Binasa niya.

“Sorry talaga, pero hindi na kita kayang pagkatiwalaan.”

Perfect! Kuha agad ang papel at ballpen.

“Nagkaroon ka ng anak Gil?”, hindi makapaniwala si Escoda sa naririnig niya sa kanyang kasintahan. “Akala ko ba mahal mo ko, sapat na para hindi ka sa akin nagsisinungaling!”

“Mamahalin mo ba ako kung sabihin ko sa’yong napatay ko ang anak ko, sa loob ng sinapupunan ng dati kong kasintahan?”, naghihinanakit si Gil at pinanood na rin niyang tumulo ang luha ni Escoda.

“At si Ate Miranda mo ito Escoda!!!”, ang dugtong ni Vito. “Hindi ko alam kung anong gayuma ang binigay mo sa asawa ko Gil para mapagtaksilan niya ako ng ganoon. Pero hinding-hindi ko hahayaang pati si Escoda ay tatarantaduhin mo rin ngayon!”

“SI ATE MIRANDA, GIL?!”

“Patawarin mo ako Escoda! Lumipas na ito! At nagsasabi ako ng totoo, Mahal kita! Mahal na mahal! Magtiwala ka sa akin!Mahal kita!”, agad na nakatikim ng malakas na lagapak sa pisngi si Gil. WAPAK! Umalingawngaw ang sampal niya sa burol.

“Sorry, pero hindi na kita kayang pagkatiwalaan”

Bahagya ulit siyang napangiti sa ka-swakan ng hirit niya. Pero pabitaw na si kuya sa cellphone niya. At pati siya natakot na ring baka mahablot pa ito ng mga kasama nila sa jeep. Agad niya itong kinulbit.

“Kuya, mabibitawan niyo na po yung cellphone niyo, baka may makasnatch pa...”

“Ah, salamat.”, napangiti ang binata sa kanya. Agad na nilagay sa loob ng bag ang cellphone. Napapungay ang mga mata nito sa bahagyang kaantukan. Iniisip niyang parang pinipigilan lang nitong lumuha dahil sa natanggap niyang mensahe. Alam niyang may pinag-dadaanan ito.

Napatagal atang nakatingin sa kanya ang itim na itim nitong mata. Tapos kita niya pa yung kislap ng maliit na dilaw na bumbilya sa jeep sa repleksyon nito. Napatungo siya at napalihis rin naman sa tingin ang binata. Napangiti ring magaling ang nagsusulat, habang kunong itinutuloy ang kanyang obra maestra.

Sunod na kanta na sa playlist ng medyo Senior Citizen na na driver. “There were birds, on the hill, but I never heard them singing. No, I never heard them at all, till there was you...”

“Tweet-tweet! Text Message!”, message tone niya. Biglang tumunog. Napangiti siya. Tiningnan niya ang cellphone niyang may tatlong missed calls at limang text na pala galing sa nanay niya. Nakarinig siya ng tweet-tweet ng birds na hindi niya nakikinig kanina pero nakinig niya ngayon.

“Then there was muuusiiic....”, tuloy pa ng The Beatles.

“PARA PO!”, sabay silang napasigaw. Swabeng blending ng boses. Nagkahiyaan pa. Di matawaran na ngitian. Pinauna siyang pinababa ni binata. Pero nabitawan niya ang papel niyang hawak nang mauna niyang buhatin ang bag niya patayo. Napulot ng binata at nabasa ang huling linya ng sinulat niya.

            

“Sorry pero hindi na kita kayang pagkatiwalaan.” Gaya ng huling mensahe sa kanya ng kung sinumang iyong nagtext sa kanya. Nawala ang ngiti ng binata saglit. Pero napangiti ulit itong bahagya nang inabot sa kanya ang papel.

“Salamat!”, huling hirit na ngiti.

Nagkahiwalay sila sa paglalakad. At nang pauwi na siya, nakatungo pa rin siya’t napapailing at napapangiti sa matinding naulan na inspirasyon sa kanya. Nagmula sa putok ng katabi niyang bruskong bulas, hanggang sa nabasa niyang text sa katabi niyang duguan ang puso. Hindi na niya tatapusin ang maikling kwento. Sa halip, doon siya huling nagsulat sa pinakataas ng papel, una pa sa mga unang salita ni Escoda, ni Lolo Quirino, ni Pedro at ni Gil. At doon isinulat niya...

UNANG KABANATA.

Kalahati

Kalahating talukap at bahagyang panaginip
Sa damdaming naibubugso sa tuwing di mo nakikita
At ang bilis ng tibok kapag humahalina
Ang mga kantang sinlambing ng kapa’t batingting
Ng mga notang dala mo sa aking mahimbing

Sa hindi nawawalang kislap ng mata
At mababaw na titig na kay pusyaw ang dala
Sa nagpapagaan ng gabundok kong mundo
At ang pasan kong pagpipilian
Na wala ng maipangatwiran
Kundi ang masabi ang pangalan mo

Malabo gaya ng mga bulak sa gilid ng mga ulap
At ang mga sinag na walang isang direksyon
Ako ba’y mananatiling narito’t nakabaon
Nakakapit sa huling ugat na bubuslo sa akin
Sa sandaling ako’y sa sarili mapaamin

Ako’y di hamak na wagas at bigo sa ganito
Sa mga tira ng panang ni hindi ko masalo
At ang biloy mong tinutusok ako,
Sa tuwing lilihis at maaaninag ang ngiti
Sa di mapawaring tinanim mong binhi
Sa lumalalim kong puso
At tumitigil na mga tibok
Na nagsimula sa isang katiting na alikabok

Damhin mo ang bahagyang ako’y napapariwara
Sa labis na tusong ako’y sa wakas aalpas
At patuloy na sa titig mo ay maagnas
Habang ako’y nakapikit
At ang mga salita’y kawala
Sa nilalim nitong tubig ngayo’y, mahirap ng makawala

Ipikit mo na ang kalahati mong talukap
At panaginipan mo ang laman ng isip ko
Sakaling maging baligtad ngayon ang ating mundo
At iniisip kong may kagaya mong, labis ang gulo
Kung matatakot ako kung malinaw na
Ang bihirang nagiging totoo...